| 1 | ما نوح را به سوی قومش فرستادیم که قوم خود را پیش از آنکه عذابی دردناکبه آنان رسد، بیم ده. | |
| |
| 2 | گفت: ای قوم من! همانا من شما را بیم دهنده ایآشکارم، | |
| |
| 3 | که خدا را بپرستید و از او پروا کنید و از من اطاعت نمایید، | |
| |
| 4 | تا خدا گناهانتان را بیامرزد و شما را تا زمانی معین مهلت دهد. اگر آگاهی داشته باشید [توجه خواهید کرد که] بی تردید هنگامی که اجل خدایی فرا رسد، تأخیر نخواهد داشت. | |
| |
| 5 | گفت: پروردگارا! همانا قوم خود را شب و روز [به آیین توحید] دعوت کردم، | |
| |
| 6 | ولی دعوت من جز بر فرارشان نیفزود، | |
| |
| 7 | و من هرگاه آنان را دعوت کردم تا آنان را بیامرزی، انگشتان خود را در گوش هایشان کردند و جامه هایشان را به سر کشیدند و بر انکار خود پافشاری ورزیدند و به شدت تکبّر کردند، | |
| |
| 8 | آن گاه آنان را آشکارا دعوت کردم، | |
| |
| 9 | سپس آشکار و پنهان آنان را خواندم. | |
| |
| 10 | پس [به آنان] گفتم: از پروردگارتان آمرزش بخواهید که او همواره بسیار آمرزنده است. | |
| |
| 11 | تا بر شما از آسمان باران پی در پی و با برکت فرستد، | |
| |
| 12 | و شما را با اموال و فرزندان یاری کند، و برایتان باغ ها و نهرها قرار دهد، | |
| |
| 13 | شما را چه شده که [ربوبیت خدا را نفی کرده و در نتیجه از بندگی اش دست برداشته و] به عظمت و بزرگی خدا امید ندارید؟ | |
| |
| 14 | در حالی که شما را مرحله به مرحله [خاک، نطفه، علقه، مضغه، گوشت، استخوان و...] آفریده است | |
| |
| 15 | آیا ندانسته اید که خدا هفت آسمان را چگونه بر فراز یکدیگر آفرید؟ | |
| |
| 16 | و ماه را در میان آنها روشنی بخش، و خورشید را چراغ فروزان قرار داد، | |
| |
| 17 | و خدا شما را از زمین [مانند] گیاهی رویانید، | |
| |
| 18 | سپس شما را در آن باز می گرداند و باز به صورتی ویژه بیرون می آورد، | |
| |
| 19 | و خدا زمین را برای شما فرشی گسترده قرار داد، | |
| |
| 20 | تا از راه ها و جاده های وسیع آن [هر جا که خواستید] بروید؟ | |
| |
| 21 | نوح گفت: پروردگارا! آنان از من نافرمانی کردند و از کسانی [چون سردمداران کفر و متولیان بتخانه] پیروی نمودند که اموال و فرزندانشان جز خسارت و زیانی بر آنان نیفزود! | |
| |
| 22 | و [این پیشوایان گمراهی، برای گمراه نگاه داشتن این مردم] نیرنگی بزرگ به کار گرفتند، | |
| |
| 23 | و گفتند: دست از معبودانتان بر ندارید، و هرگز [بت های] وَدّ و سواع و یغوث و یعوق و نسر را رها نکنید؛ | |
| |
| 24 | همانا بسیاری را گمراه کردند. و [پروردگارا!] ستمکاران را جز گمراهی میفزا. | |
| |
| 25 | [همه آنان] به سبب گناهانشان غرق شدند و بی درنگ در آتشی درآورده شدند که [از آن] در برابر خدا برای خود یاورانی نیافتند، | |
| |
| 26 | و نوح گفت: پروردگارا! هیچ یک از کافران را بر روی زمین باقی مگذار | |
| |
| 27 | که اگر آنان را باقی گذاری، بندگانت را گمراه می کنند و جز نسلی بدکار و ناسپاس زاد و ولد نمی کنند. | |
| |
| 28 | پروردگارا! مرا و پدر و مادرم را و هر کس که با ایمان به خانه ام درآید و همه مردان و زنان با ایمان را بیامرز، و ستمکاران را جز هلاکت میفزای. | |
| |
